Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

Соликлардан бири касал бўлиб, кўзи кўр бўлиб қолди. Ҳеч чидаб бўлмас даражада оғриқ уни безовта қилди. Бир шогирди унинг олдига келиб, йиғлаётганини кўрди ва унга тасалли беришга киришди. Бошига тушган мусибатга сабр қилишга чақирди. Шунда у киши: "Мен оғриқдан қийналганим учун йиғламаяпман, балки Аллоҳ таоло мени синовга дуч келадиган инсонлардан қилгани учун хурсандчиликдан йиғлаяпман!” деди.

Ҳадисда шундай дейилган: “Ким Аллоҳ таолонинг розилигини инсонларнинг норизолиги эвазига қидирса, Аллоҳ таоло уни инсонларнинг кўмагидан беҳожат қилиб қўяди. Ким инсонларнинг розилигини Аллоҳ таолонинг норизолиги эвазига қидирса, Аллоҳ таоло уни инсонларга қарам қилиб қўяди”.

Норози ва гумонда бўлган кишилар хурсандчиликнинг таъмини билмайдилар. Уларнинг ҳаётлари зулмат ва қоронғулик ичида. Норози киши доим хафа, қийналган, қалби тор, ўзи ва атрофидаги инсонлардан ғазабланган ҳолда бўлади.

Доктор Ҳассон Шамсийнинг  "Бахт улашинг" китобидан

Раҳматуллоҳ Махсумхонов  таржимаси