Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.
Сизни излаб Тошкент шаҳрига борсам,
Кўрсатдилар мунғайиб қабрингизни.
Дилим ёниб кимга дардимни айтсам,
Оҳ урар деб: «Билмадик қадрингизни».
Шундан буён кўнглим бир дам ёришмас,
Пора бўлдим, дилим тўла ғам-алам.
Шундан буён менинг тонгим ҳам отмас,
Итлар есин мени, сизни унутсам.
Китобингиз ўқийми ёки йиғлай?
Варақласам, овозингиз янграйди.
Э воҳ, тун-кун йиғлайман кўзим юммай,
Юмсам кўзим, суратингиз келади.
Миллат йиғлар, Ислом йиғлар, эл йиғлар,
Андижон ҳам қолди бугун мўлтираб.
Булоқбоши ўзин тутолмай титрар,
Ўзинг сабр бергин барчага, ё Раб!
Жаннатларга киринг энди беҳисоб,
Қайдан излай энди сизни соғинсам?
Унутсам гар, юзим кўрмасин офтоб,
Кимдан дуо олай андуҳга ботсам?
Улуғларман сизни токи яшарман,
«Алвидо!» демоққа етмас журъатим.
Сизни таниб мен Роббимни топганман,
Динимнинг мадори сизсиз, Ҳазратим.
Фарҳодбек Жўраев
