Қадрига етмадик, Сарбон — бир инсон

0 2 248

Совуқнинг сасидан сесканди юрак,

Қалблар чок-чокидан сўтилиб кетди.

Динин боши узра тутгувчи тиргак,

Устуни бу кунда йиқилиб кетди…

 

Бўғизда сўзимиз, босиб ҳаяжон,

Тиқилиб чиқолмас фарёдлар унсиз.

Эгасига тутиб омонати жон,

Ортидан қолдилар томи устунсиз.

 

Булоқлар кўз очиб тўхтамай оқса,

Ёмғирдан шалаббо бўлди дилларим.

Наҳот ўтмиш бўлиб бизларга боқса,

Бугундан яхшийди ўтган кунларим.

 

Паришон хаёллар изғийди ҳар ён,

Изғийди эгасиз қолган сурувдай.

Қадрига етмадик, Сарбон — бир инсон,

Ортида қолдик-ку, кетдилар сувдай.

 

Чироқлар ёнмоқда, кунлар ўтмоқда,

Қуёш ҳам манзилга қўяди бошин.

Ё Раб! Мижжаларда қонлар оқмоқда,

Қайга яширсинлар кўздаги ёшин!

 

Осмондан тушақол, раҳмат ёмғири!

Сепилган уруғлар қаддини тутсин.

Куч тўплаб, тик турсин ҳар бир болдири,

Оғир юк залворин муносиб тутсин.

 

Қанча оғир юкни кўтарган устун,

Кўрмаган инсонга мисоли эртак.

Ёмғирдан қониб ич, навниҳол дўстим,

Ажабмас, устундек етишса куртак.

Акбаржон Абдулмажид

Баҳам кўринг

Leave A Reply