Бир одам бўлган экан. Юзи хунук, кўрган киши учун ёқимсиз кўринишга эга экан. Шу боис бу одам кўпчиликка қўшила олмас, ўзи ёлғиз яшаркан. Бунинг устига жуда қашшоқ экан. Шу боис кийим-боши ҳам ҳаминқадар, эгнига либосини ҳам ўзи эплаб тикиб олар экан. Кийимлари ҳам жулдур матолардан бўлиб, озғин баданига осилиб тураркан. Бош кийими эса қўй терисидан бўлиб, жуда бесўнақай ва катта экан.  Бу одам шаҳарма-шаҳар юриб, юрт кезибди. Сафари чоғида бир катта шаҳарга кириб келибди. Шаҳарликлар ҳалиги мусофир кишини кўриб, қўлларини бигиз қилиб кўрсатиб ошкора кулиб, масхара қилиша бошлабди. «Анави бадбашарани кўриб қўйинглар, афти-ангори одамни кўнглини оздиради-я, бошидаги қалпоғини айтмайсизми, бирам кулгилики....», дея роса камситишибди. Ҳалиги одам эса хотиржам равишда атрофидаги одамларга юзланибди-да, юмшоқлик ва ажиб қалб ҳаловати билан дебди: «Ассалому алайкум! Билингки, устимдаги либосимни тиккан ўзимман, шунинг учун мени таҳқирлаганингиз учун сизларни кечирдим. Лекин Менинг танамга, баданимга келсак, уни яратган Аллоҳ. Ўзи кечирсин Сизларни...».