Ҳикоя

0 4 204

Жуҳа бир куни кечаси аёли билан гаплашар эди. Бас унга: эртага эрталаб ўрмонга ўтин кесгани бораман. Ва агар ҳаво чиройли бўлса, боғга бораман деди. Бас хотини: «Агар Аллоҳ хоҳласа деб айтинг»,- деди. Бас унга : «Нима учун мана шу лозим бўлади? Масала икки нарсада холи бўлмайди, ё ўтин тўплайман, ёки боғларнинг бирига бораман«, деб жавоб қилди. Ва эрталаб шаҳардан чиқдида эркаклардан бир жамоани учратди. Бас уни чақирдилар:  Эй амаки қишлоққа йўл қаердан? Бас, Жуҳа уларга бефарқ жавоб қилди: «билмайман». Бас, улар ҳовлиқдилар ва уни икки қўлидан тортдилар. Унга гапирган ҳолларида ёғоч билан уни ура бошладилар. Олдимизда юр ва бизни қишлоққа бошла ва йўлда қаттиқ ёмғир ёғди, ва бошидан оёғигача қуйилди. Бас, шамоллади ва тун ярмида касал ҳолда қайтди. Ва ҳовли эшигини тақиллатди. Бас, хотини: Эшикдаги ким?- деди. Унга жавоб қилди: Эй азизам! Менман эшикни оч, агар Аллоҳ хоҳласа.

Баҳам кўринг

Leave A Reply